Ze was al jaren de commercieel directeur van een internationaal Telecombedrijf, met een verkoopkantoor in Amsterdam. Wat was haar baas trots op haar. Zijn waardering had hij meermalen laten blijken, zelfs in een e-mail die ze pas had binnengekregen. Hij liet het ook merken in de bonus. Bovenop een salaris van 11.000 euro per maand, was er nog een maandelijkse bonus van 2.600 euro. Maar ze had de lancering van het mobiele netwerk dan ook goed gedaan.

Ze was al jaren de commercieel directeur van een internationaal Telecombedrijf, met een verkoopkantoor in Amsterdam. Wat was haar baas trots op haar. Zijn waardering had hij meermalen laten blijken, zelfs in een e-mail die ze pas had binnengekregen. Hij liet het ook merken in de bonus. Bovenop een salaris van 11.000 euro per maand, was er nog een maandelijkse bonus van 2.600 euro. Maar ze had de lancering van het mobiele netwerk dan ook goed gedaan.

Binnenkort zou ze er een paar maanden tussenuit knijpen. Ze was zwanger. Haar baas in Engeland had zij het al laten weten. Maar als haar tweede kleintje er eenmaal was, zou ze met hernieuwde energie aan de slag gaan.

Tot ze aan het einde van een zware dag het ongelooflijke bericht ontving: je bent ontslagen. Of ze een voorstel voor een ontslagvergoeding wilde doen. Haar opvolger stond al klaar.

Nadat ze bij de pakken neer had gezeten, werd ze woedend. Haar baby, dat moest de aanleiding wel zijn. Tot ze het haar baas had verteld, was er geen wolkje aan de hemel. Ze besloot geen genoegen te nemen met deze onbeschofte gang van zaken, en eiste een hele hoge ontslagvergoeding.

Geen denken aan, zo reageerde haar baas. Dus ontsloeg hij de directeur maar zonder ontslagvergoeding. Dat pikte ze niet, en zij en haar vroegere werkgever kwamen tegenover elkaar bij de rechter te staan.

Die diende een uitgebreid dossier in over de weggestuurde directeur. Het bedrijf had onderzoek laten doen naar alle verdenkingen, die helaas maar al te waar bleken, zo jokte het bedrijf. Ja, de directeur was vroeger steengoed. Maar in 2000 ging het bergafwaarts met de arme vrouw. Zij verloor haar greep op de organisatie. De jaarrekening over 2000 deugde niet. Ingrijpen deed ze niet. Onder haar neus werd nota bene geknoeid met een aanbesteding, en ook dat liet ze op zijn beloop. Facturen werden niet geïnd, weer iets dat ze gewoon maar liet zitten. Het ergste was nog dat ze een verliesgevend contract had afgesloten. O ja, de brandveiligheid van het kantoor deugde ook niet.

Allemaal gelogen, zei de directeur. Al die vuige beschuldigingen over slechte leiding, de gebrekkige greep op de organisatie en de slechte brandveiligheid waren pas bij elkaar geharkt nadat zij al was ontslagen. Het enige dat inderdaad klopte was het verliesgevende contract, maar dat was afgesloten door een ondergeschikte zonder haar instemming.

De directeur kon aantonen dat zij al haar handelingen in dienst van het bedrijf trouw had gerapporteerd aan het Engelse hoofdkantoor. Ze liet de lovende e-mails zien die ze van haar Britse baas had gekregen. De echte reden, zo zei ze, was haar zwangerschap. Eruit gegooid als een onbruikbare pion die jarenlang het beste van zichzelf had gegeven. Die zich vervolgens een regen van leugens en verdachtmakingen moest laten aanleunen.

De rechter bestudeerde al het ingebrachte bewijsmateriaal: de onderzoeken, de e-mails, de verklaringen, de rapporten. Hier was duidelijk sprake van een in elkaar gedraaid dossier door de werkgever, dat als enige doel had om de directeur eruit te trappen. De rechter had er geen goed woord voor over, maar hij keurde het ontslag toch goed. Maar wel nadat hij de werkgever had verplicht tot het betalen van een ontslagvergoeding van 127.000 euro.