| Tien jaar van je leven |
 |
 |
 |
 Rustig is het bij Harm Vordink geen moment geweest de afgelopen jaren. Want al bijna tien jaar ligt hij overhoop met zijn werkgever, die hem probeert te ontslaan. Oog in oog heeft hij gestaan met de rechter en dacht hij dat hij eruit lag. Op onnavolgbare wijze trok hij aan het langste eind. Hij had het geluk dat de werkgever het verkeerde argument had ingebracht om hem te ontslaan. Gewoon dom.
Rustig is het bij Harm Vordink geen moment geweest de afgelopen jaren. Want al bijna tien jaar ligt hij overhoop met zijn werkgever, die hem probeert te ontslaan. Oog in oog heeft hij gestaan met de rechter en dacht hij dat hij eruit lag. Op onnavolgbare wijze trok hij aan het langste eind. Hij had het geluk dat de werkgever het verkeerde argument had ingebracht om hem te ontslaan. Gewoon dom. Vordink kreeg het aan de stok met zijn collega’s omdat hij geen genoegen nam met gesjoemel en het ontduiken van de regels. Onbevoegden kwamen buiten werktijd het terrein op en lieten zich tegen betaling helpen door Harms collega´s. De volgende dag stonden de toestellen schots en scheef, soms waren er apparaten beschadigd en enkele keren was er zelfs gereedschap foetsie. ‘Eén keer startten ze in de werkplaats een buitenboordmotor’, zegt Vordink. ‘Heb je wel eens zo’n ding gehoord buiten het water? Het lijkt wel een raketmotor. Dat kon natuurlijk niet, want in de haven lagen ook de jachten van toeristen. Dat heb ik aangekaart tijdens het werkoverleg. Niet om te klagen, maar om de situatie werkbaar te houden.’ Vanaf dat moment is het gedaan met de rust in huize Vordink. Zijn getergde collega’s laten hem voelen hoe ze over hem denken. Opeens regent het klachten over hem. Hij zou te laat op zijn werk komen. Hij had zijn portofoon niet bij zich, waarmee hij handelde tegen een dienstvoorschrift. ‘Hoewel ik zwart op wit gelijk aan kon tonen dat al die beschuldigingen tegen mij niet waar waren, heeft mijn baas niks gedaan’, zegt Vordink. ‘Terwijl het op de werkplaats een vrijgevochten bende was. Hij durfde er niet tegenop te treden omdat mijn collega’s in de meerderheid waren.’ Na twee jaar pesten en spanningen werd Harm ziek. Griep, dacht hij aanvankelijk. Maar hij was overspannen. Het maakte zijn situatie er alleen maar erger op. Dat was het moment dat de rayonmanager zich ermee ging bemoeien. Aanvankelijk een opluchting voor Harm, die dacht dat hij eindelijk zijn gelijk kon behalen. Hij wist nog niet dat de zaken hiermee alleen maar erger zouden worden. De rayonmanager was maar in één ding geïnteresseerd: de zaak weer op de rails krijgen. Dat ging gemakkelijker zonder dan met Harm Vordink, zo werd naderhand duidelijk. Harm stond te boek als dwarsligger en amokmaker. Dat hij niet gelijk werd ontslagen, heeft hij te danken aan zijn punctualiteit. Altijd heeft hij zich gehouden aan de regels van zijn werkgever. Die heeft nooit een officiële reden kunnen vinden om hem eruit te zetten. Dat men dat toch wel graag wilde omdat men hem een dwarsligger en een moeilijkdoener vond, was geen reden om hem te ontslaan. ‘Ik zie de rayonmanager nog binnenkomen, hij had een bloemetje bij zich’, zegt Vordink. ‘Hij had gebeld en gevraagd of hij langs mocht komen. Toen hij kwam heb ik alles verteld, ik heb hem alle papieren laten zien die ik netjes had bewaard. Ik dacht dat hij een bondgenoot was. Hij beloofde dat de zaak zou worden geregeld op het volgende werkoverleg, waarvoor hij mij uitnodigde.’ Maar dat gebeurde niet. Tijdens die bijeenkomst werden de beschuldigingen herhaald, zonder dat Harm in bescherming werd genomen. Hij kon er niet meer tegen. Van overspannen raakt hij in een burn-out. Niet veel later werd hij getroffen door een hartaanval. Maar hij herstelde en kwam terecht in een re-integratietraject. Het begin van het einde, zo blijkt achteraf. Hij kreeg een tijdelijke aanstelling op een andere vestiging. Maar daar werd hij niet met rust gelaten. Zijn werkgever wilde hem blijvend overplaatsen, maar Harm diende een bezwaarschrift in. Daar reageerde de werkgever niet op. De rayonmanager zocht hem op. ‘Ik ben naar de werkplaats gegaan om hem te ontlopen, maar hij is mij toch achterna gegaan om met mij te praten’, vertelt Harm ‘Ik vertelde hem dat ik niet met hem wilde praten, maar hij ging gewoon door. Ontzettend kwaad ben ik toen geworden, ik had mijzelf nauwelijks nog in de hand. Ik heb tegen hem staan schreeuwen. Daar stond de man die bijna mijn dood op zijn geweten had, mijn moordenaar.’ De rayonmanager wil niet meer met Harm werken, en hij krijgt een brief met een aantal voorstellen voor het verlaten van de organisatie. Harm weigert medewerking en maakt bezwaar. Daarop wordt niet gereageerd door zijn werkgever. In 2004 is het dan zo ver: Harm Vordink wordt ontslagen. De zaak komt voor de rechter, en die weigert Harms ontslag. De reden? De rechter ontdekte dat zijn werkgever het bezwaar tegen zijn overplaatsing nooit is behandeld. Volgens de onderbouwing van het vonnis zag de werkgever nog mogelijkheden om Harm ergens anders in te zetten. Harm werkt nog bij hetzelfde bedrijf, maar niet meer op zijn eigen afdeling. Dat is een paar jaar geleden verkocht.
|
||
De kredietcrisis kost werkgevers de komende jaren anderhalf miljard euro aan extra ontslagkosten. Dat becijfert Henk Vlaming, auteur van Het Ontslagcircus. 
De commissie Bakker is met een wijde boog om het ontslagrecht heen gelopen. In het rapport over een grotere arbeidsparticipatie hamert zij erop dat mensen van werk naar werk geleid moeten worden. Ontslag is taboe.
Heb je net een hypotheek afgesloten op basis van je dubbele inkomen, krijg je de zak. Dat overkwam de acteur Robin Zijlstra, die Milan speelt in Goede Tijdens Slechte Tijden.